This article is a critical review of research on the Polish language in Sweden. The main aim of the article was to indicate future research directions in this area. The article is based on eighteen scientific publications from 1953-2018. The current state of research is presented thematically around the following issues: phonetics and phonology, inflection, syntax, lexicon, communication strategies and sociolinguistic aspects of the Polish language in Sweden. According to the author, although it is justified to speak of a tradition of research on the Polish language in Sweden, much remains to be studied. The author suggests the most important directions for future research: (i) to verify numerous hypotheses put forward in previous research, and (ii)to develop new research directions, especially in the field of sociolinguistic aspects of the Polish language in Sweden, Polish-Swedish bilingualism and Polish as a heritage language. Also, the author suggests an interdisciplinary and bilateral approach that, undoubtedly, would have even greater value than scattered scientific efforts.

Niniejszy artykuł zawiera krytyczny przegląd badań nad polszczyzną w Szwecji. Jego nadrzędnym celem było wskazanie przyszłych kierunków badawczych w tej dziedzinie. Opiera się na osiemnastu publikacjach naukowych z lat 1953-2018. Stan badań jest przedstawiony tematycznie według następujących zagadnień: fonetyka i fonologia, fleksja, składnia, leksyka, strategie komunikacyjne i aspekty socjolingwistyczne polszczyzny w Szwecji. Według autorki, mimo że uzasadnione jest mówienie o istnieniu tradycji badań nad polszczyzną w Szwecji, wiele nadal pozostaje do zrobienia. Za najważniejsze kierunki przyszłych badań autorka uznaje (i) zweryfikowanie licznych hipotez wysuniętych w dotychczasowych pracach oraz (ii) rozwinięcie nowych kierunków badawczych, szczególnie w zakresie socjolingwistycznych aspektów polszczyzny w Szwecji, dwujęzyczności polsko-szwedzkiej i języka polskiego jako odziedziczonego. Autorka sugeruje również podejście interdyscyplinarne i bilateralne, które miałoby zapewne jeszcze większą wartość poznawczą niż rozproszone wysiłki naukowe.