Autor koncentruje się na zjawisku pamięci, zwłaszcza pamięci zbiorowej, oraz jej związku ztożsamością narodową. Do jej opisu Sundholm wykorzystuje Freudowskie pojęcie„zagęszczenia”, tj. nakładania się na siebie w formie jednego zagęszczonego obrazupokładów treści psychicznych odległych od siebie czasowo i tematycznie. ZdaniemSundholma pamięć działa w sposób analogiczny, tj. zawsze stanowi strukturę łączącąelementy współczesne z minionymi. Sztuki wizualne, w tym film, są szczególnieodpowiednie do ukazania tego zjawiska. Stwarzają bowiem możliwości prezentacjizagęszczonych obrazów będących wprost odzwierciedleniem pracy pamięci zbiorowej.Analizowanym przykładem jest film Juha Aki Kaurismäkiego . Jest to ekranizacja klasycznejfińskiej powieści, wielokrotnie już wcześniej adaptowanej (film, opera) i posiadającej silnąnarodową wymowę, z tym, że wymowa ta, ze względu na przemiany historyczne, jest obecniew dużym stopniu nieaktualna. Istotą przedsięwzięcia Kaurismäkiego jest opowiedzenie tejsamej historii w taki sposób, żeby ocalić zarówno jej treść jak i aktualność – jego celem jestpamięć. Sundholm analizuje zagęszczenie obrazu Kaurismäkiego na dwóch splatających siępłaszczyznach, formalnej (użytych technik) i materialnej (treści filmu), starając się za każdymrazem ukazać znaczenie i zasięg analizowanych rozwiązań artystycznych.